KOŚCIÓŁ MARIACKI

Kościół Mariacki to przede wszystkim późnogotycki ołtarz, przedstawiający śmierć Najświętszej Marii Panny. Ołtarz powstał dzięki niezwykłemu talentowi Wita Stwosza, mistrza sztuki snycerskiej. Wspaniałe dzieło zbudowano w ciągu dwunastu lat. Znajduje się na nim około dwieście figur. Największe figury ołtarza mierzą około trzech metrów wysokości. Prezbiterium okryte jest sklepieniem gwieździstym, wykonanym przez majstra Czipsera w 1442 roku. Na uwagę zasługują również strzeliste okna. Na zwornikach żeber można podziwiać trzy herby: Polski, Krakowa oraz biskupa Iwo Orowąża - fundatora pierwszej świątyni Mariackiej. Ściany świątyni zdobi polichromia wykonana przez Jana Matejkę w latach 1890-1892. Przy jej realizacji towarzyszył artyście między innymi Stanisław Wyspiański.

Na uwagę zasługuje kilka kaplic Mariackich. Warto się przed nimi chwilę zatrzymać podczas zwiedzania świątyni. Kaplica świętego Antoniego, czyli Kaplica Złoczyńców, gdzie skazani na śmierć spędzali ostatnią noc przed egzekucją. Barokowy ołtarz pochodzi z XVII wieku. Kaplica świętego Jana Chrzciciela wzniesiona została w 1446 roku. Jej wyposażenie pochodzi z późnego baroku. Na uwagę zasługuje również skarbiec kościelny z XVI wieku z szafami komodami i starym ołtarzem.

Fasada świątyni ujęta jest w dwie wieże: wyższą i niższą. Wyższa zwana jest Hejnalicką, to stąd z wysokości 54 metrów codziennie, co godzinę, grany jest Hejnał Mariacki, jeden z symboli Krakowa. Wieża niższa przeznaczona jest na dzwonnicę kościelną.

Witraże w kościele Mariackim to misterne dzieło sztuki, dzięki czemu we wnętrzach odbywa się charakterystyczna gra świateł. Drzwi do świątyni zdobione są płaskorzeźbami świętych i apostołów.

Kościół Mariacki powstał w latach 1290-1300. Do dziś zapiera on dech w piersiach. Jego charakterystyczny półmrok wprowadza w niezwykłą atmosferę. Bogate zdobienia, obrazy i rzeźby nie pozwalają długo o sobie zapomnieć. Dekoracje malarskie w kościele są zaprojektowane przez Jana Matejkę i Józefa Mehoffera.

Z dwoma wieżami Kościoła Mariackiego związana jest legenda, tłumacząca ich różną wysokość. W XIII do ich budowy przystąpili dwaj bracia. Starszy zajął się budową wieży południowej, młodszy zaś północnej. Początkowo praca szła obu braciom równo. Z czasem jednak starszy brat prześcignął młodszego, wieża południowa zaczęła przewyższać północną. Wówczas młodszy z zawiści zamordował brata. Dokończył budowę wieży północnej, południową zaś kazał zakryć kopułą na takiej wysokości na jakiej była. Dręczony wyrzutami sumienia bratobójca, w dzień poświęcenia świątyni rzucił się z okna wieży. W ręce trzymał nóż, którym zamordował brata. Do dnia dzisiejszego narzędzie zbrodni możemy oglądać w sukiennicach, zawieszone w jednej z bram.