KOPALNIA SOLI W WIELICZCE
.jpg "Kopalnia Soli Wieliczka (fot. Rafał Stachurski)")
Kopalnia
Soli w Wieliczce to jedna z najstarszych kopalni soli kamiennej na świecie,
której początki sięgają średniowiecza. Jej wyrobiska mają łączną długość ponad
300 kilometrów, usytuowane są na 9 poziomach, sięgających do głębokości 327
metrów. Są doskonałą ilustracją wszystkich etapów rozwoju techniki górniczej na
przestrzeni dziejów. Jest to jedyny obiekt górniczy na świecie czynny
nieprzerwanie od czasów średniowiecza do chwili obecnej. W 1978 roku kopalnia
została wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego i Przyrodniczego
UNESCO. Część udostępniona do zwiedzania to odcinek o długości 3.5 kilometra,
położony na głębokości od 64 do 135 metrów. Zobaczyć można wspaniałe kaplice,
podziemne jeziora, oryginalne urządzenia i sprzęt górniczy, dziesiątki rzeźb i
płaskorzeźb solnych. 125 metrów pod ziemią znajduje się także restauracja,
poczta oraz sklepy z pamiątkami.
Pierwszy dokument mówiący o kopalni to pochodzący z 1044 roku przywilej Kazimierza I. Użyta została w nim nazwa „Magnum Sal” co oznacza „Wielka Sól”. W XIV i XV wieku zwiedzanie kopalni dane było tylko nielicznym osobom, przeważnie gościom na królewskim dworze. W XVI wieku następuje rozwój Wieliczki jako obiektu turystycznego. Zejście do kopalni odbywa się poprzez szyb Seraf, a wyrobiska mogą oglądać przedstawiciele klas wyższych za specjalnym pozwoleniem króla. W 1774 roku powstał szyb Leszno, który znacznie usprawnił warunki zwiedzania. W początkach XIX wieku liczba zwiedzających wynosiła około 100 osób tygodniowo. Kiedy Polska znalazła się pod zaborami, Austriacy również dostrzegli turystyczne walory kopalni, co przyczyniło się do dalszego przystosowywania obiektu dla większej liczby zwiedzających. Udostępniono gościom wówczas kilka komór na pierwszym poziomie, tworząc początek dzisiejszej trasy turystycznej. Na początku XX wieku otwarto jedną z najwspanialszych atrakcji kopalni – kaplicę św. Kingi o wysokości 10 metrów, długości 54 metrów oraz szerokości 15 metrów. Jej ściany zdobią wspaniałe płaskorzeźby przedstawiające sceny z biblii, oświetlona jest przez wykonane z soli żyrandole. W czasie II wojny światowej ruch turystyczny w Wieliczce zamarł. Jednak już od 1945 do kopalni powrócili zwiedzający. Przez lata rozbudowano infrastrukturę, w 1992 roku miał miejsce wyciek wód do wyrobisk kopalni, co było dla niej ogromnym zagrożeniem. Postanowiono więc przyśpieszyć prace nad zabezpieczeniem obiektu, rezygnując całkowicie z wydobywania soli. Przyszłość kopalni oparto na turystyce oraz usługach. Co roku przybywa tutaj ponad milion turystów.
Przez wieki kopalnię w Wieliczce zwiedziło wiele słynnych postaci, m.in. Mikołaj Kopernik, Johann Wolfgang Goethe, car Aleksander I, cesarz Franciszek I, Fryderyk Chopin, Jan Matejko, Dymitr Mendelejew, Bolesław Prus, Henryk Sienkiewicz. Kopalnia soli w Wieliczce razem z kopalnią w Bochni wchodziła w skład olbrzymiego przedsiębiorstwa solnego "Żup Krakowskich".
W Kopalni Soli Wieliczka organizowane są bankiety, konferencje, śluby, bale sylwestrowe, koncerty. W komorze Jezioro Wessel mieści się Podziemny Ośrodek Rehabilitacyjno-Leczniczy dla osób ze schorzeniami górnych dróg oddechowych. Ich leczeniu sprzyja unikalny mikroklimat kopalni.
Pierwszy dokument mówiący o kopalni to pochodzący z 1044 roku przywilej Kazimierza I. Użyta została w nim nazwa „Magnum Sal” co oznacza „Wielka Sól”. W XIV i XV wieku zwiedzanie kopalni dane było tylko nielicznym osobom, przeważnie gościom na królewskim dworze. W XVI wieku następuje rozwój Wieliczki jako obiektu turystycznego. Zejście do kopalni odbywa się poprzez szyb Seraf, a wyrobiska mogą oglądać przedstawiciele klas wyższych za specjalnym pozwoleniem króla. W 1774 roku powstał szyb Leszno, który znacznie usprawnił warunki zwiedzania. W początkach XIX wieku liczba zwiedzających wynosiła około 100 osób tygodniowo. Kiedy Polska znalazła się pod zaborami, Austriacy również dostrzegli turystyczne walory kopalni, co przyczyniło się do dalszego przystosowywania obiektu dla większej liczby zwiedzających. Udostępniono gościom wówczas kilka komór na pierwszym poziomie, tworząc początek dzisiejszej trasy turystycznej. Na początku XX wieku otwarto jedną z najwspanialszych atrakcji kopalni – kaplicę św. Kingi o wysokości 10 metrów, długości 54 metrów oraz szerokości 15 metrów. Jej ściany zdobią wspaniałe płaskorzeźby przedstawiające sceny z biblii, oświetlona jest przez wykonane z soli żyrandole. W czasie II wojny światowej ruch turystyczny w Wieliczce zamarł. Jednak już od 1945 do kopalni powrócili zwiedzający. Przez lata rozbudowano infrastrukturę, w 1992 roku miał miejsce wyciek wód do wyrobisk kopalni, co było dla niej ogromnym zagrożeniem. Postanowiono więc przyśpieszyć prace nad zabezpieczeniem obiektu, rezygnując całkowicie z wydobywania soli. Przyszłość kopalni oparto na turystyce oraz usługach. Co roku przybywa tutaj ponad milion turystów.
Przez wieki kopalnię w Wieliczce zwiedziło wiele słynnych postaci, m.in. Mikołaj Kopernik, Johann Wolfgang Goethe, car Aleksander I, cesarz Franciszek I, Fryderyk Chopin, Jan Matejko, Dymitr Mendelejew, Bolesław Prus, Henryk Sienkiewicz. Kopalnia soli w Wieliczce razem z kopalnią w Bochni wchodziła w skład olbrzymiego przedsiębiorstwa solnego "Żup Krakowskich".
W Kopalni Soli Wieliczka organizowane są bankiety, konferencje, śluby, bale sylwestrowe, koncerty. W komorze Jezioro Wessel mieści się Podziemny Ośrodek Rehabilitacyjno-Leczniczy dla osób ze schorzeniami górnych dróg oddechowych. Ich leczeniu sprzyja unikalny mikroklimat kopalni.
Powrót