CHRZEŚCIJAŃSKIE DZIEDZICTWO KAZIMIERZA

1. Wawel
2. Kościół Na Skałce
3. Kościół św. Katarzyny
4. Kościół Bożego Ciała
5. Plac Wolnica
6. Kościół św. Trójcy
7. Kościół Nawrócenia św. Pawła
8. Kościół św. Bernardyna

Niegdyś osobne miasto, dzisiaj dzielnica - krakowski Kazimierz słynie z zabytków związanych z kulturą żydowską. Można tu spędzić wiele godzin, podążając szlakiem kultury żydowskiej. Należy jednak pamiętać, że przez wiele wieków było to miejsce koegzystencji kultur, wspólnego życia ludzi różnych narodowości i religii. Z kulturą chrześcijańską związana jest zachodnia część tej dzielnicy, przede wszystkim za sprawą postaci krakowskiego biskupa, św. Stanisława.

Przechadzkę śladami chrześcijańskiego dziedzictwa Kazimierza warto rozpocząć od wzgórza wawelskiego, od znajdującej się tutaj Katedry. Katedra jest jednym z najcenniejszych zabytków sakralnych w Polsce, miejscem, gdzie koronowani i grzebani byli królowie. Na Wawelu też zasiadał Kazimierz Wielki, nadający w XIV wieku prawa miejskie Kazimierzowi.

Idąc od Wawelu bulwarami wiślanymi przechodzimy na drugą stronę ulicy Dietla i ulicą św. Stanisława i, przez klasztorną furtę, docieramy do miejsca zwanego potocznie Skałką. Jest to kościół św. Michała Archanioła i św. Stanisława Biskupa wraz z zespołem klasztornym oo. Paulinów. Jest to miejsce silnie związane z kultem św. Stanisława, który według legendy poniósł w tym miejscu męczeńską śmierć z rąk polskiego króla - Bolesława Śmiałego. Ważnym miejscem w kościele jest krypta chowająca Groby Zasłużonych – tzw. Panteon Narodowy. Pochowani są tutaj wybitni Polacy - m.in. Jan Długosz,Józef Ignacy Kraszewski, Stanisław Wyspiański, Czesław Miłosz i inni.

Ulicą Skałeczną, prowadzącą od głównego wejścia na dziedziniec kościoła docieramy do jednego z najciekawszych zabytków architektury gotyckiej w Krakowie. Kościół św. Katarzyny ufundowany został przez Kazimierza Wielkiego w 1364 roku dla zakonu Augustianów, którzy przybyli do Krakowa w II połowie XIV wieku.

Opuszczając kościół św. Katarzyny i klasztor Augustianów podążamy ulicą św. Katarzyny, przechodzimy w poprzek ulicy Krakowskiej i z ulicy Józefa skręcamy w prawo, w ulicę Bożego Ciała. Okazały gmach kościoła Bożego Ciała wraz z wznosząca się na nim wieżą dominuje nad raczej niską zabudową Kazimierza. Kościół ten, powstały na przełomie XIV i XV wieku pełnił rolę głównego kościoła parafialnego osobnego miasta, jakim był Kazimierz. Również usytuowanie kościoła wraz z klasztorem w bezpośrednim sąsiedztwie kazimierskiego rynku świadczyło o jego wadze.

Wspomniany kazimierski rynek zwany Wolnicą (na pamiątkę przywilejów wolnego handlu, jakimi cieszył się Kazimierz), to obszerny plac, na którego środku sto zbudowany w XV wieku ratusz. Wielokrotnie przebudowywany budynek mieści obecnie siedzibę Muzeum Etnograficznego.  

Nieco dalej, przy ulicy Krakowskiej, która stanowiła symboliczną linię podziału Kazimierza na chrześcijański i żydowski, stoi późnobarokowy kościół p.w. św. Trójcy (Bonifratrów), którego zasługującą na uwagę fasadę projektował Francesco Placidi.

Na terenie Kazimierza istniały niegdyś jeszcze trzy kościoły :

- kościół św. Jakuba przy ul. Skawińskiej (zburzony w 1787 r.);

- kościół św. Leonarda przy ul. Krakowskiej (zniszczony w czasie powodzi w roku1700;

- kościół św. Wawrzyńca u zbiegu ulic Szerokiej i Dajwór (istniejący do roku1785)

Z kościoła Bonifratrów można powrócić ulicami Krakowską i Stradomską (Stradom) pod Wawel, mijając po drodze kościoły z klasztorami oo. Misjonarzy i Bernardynów.